Άσε μας κουκλίτσα μου!

Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων καταγγέλλει (εδώ) την συμμετοχή του Bertrand Cantat στην παράσταση “Le Cycle des Femmes: trois histoires de Sophocle” ή ελληνιστί «Γυναίκες» (βασισμένη στις τραγωδίες του Σοφοκλή Αντιγόνη, Ηλέκτρα και Τραχίνιαι) που ανεβαίνει στο Ηρώδειο 9 και 10 Ιουλίου. Ο λόγος της καταγγελίας, όπως μπορείτε να διαβάσετε, είναι ότι το 2003 ο Cantat ξυλοκόπησε τη γυναίκα του Marie Trintignant (κόρη του λατρεμένου θρύλου του γαλλικού σινεμά Jean-Louis Trintignant), με αποτέλεσμα αυτή να εκπνεύσει λίγες ημέρες αργότερα στο νοσοκομείο.

Η Γενική Γραμματεία Ισότητας αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ο Cantat «καταδικάστηκε, εξέτισε την ποινή και νομίμως κυκλοφορεί ελεύθερος. Δεν κυκλοφορεί όμως απλώς ελεύθερος, όπως έχει κάθε δικαίωμα που δεν αμφισβητείται, αλλά επιζητεί και το χειροκρότημα του κοινού».

Ο λαϊκισμός και η αμετροέπεια σε όλο της το μεγαλείο. Σε λίγο θα μας πουν ότι ο Cantat θέλει να τον χειροκροτήσουμε επειδή … σκότωσε τη γυναίκα του!!! Πέραν αυτού, όμως, η ανακοίνωση αυτή είναι απαράδεκτο να εκδίδεται από επίσημο όργανο της πολιτείας. Δηλαδή, τι μας λένε η κ. Στρατηγάκη και η παρέα της; Ότι οι πρώην κατάδικοι δεν έχουν δικαίωμα κοινωνικής επανένταξης; Ότι όποιος τέλεσε έγκλημα και εξέτισε την ποινή πρέπει μετά να εξοστρακίζεται; Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα θα μου πείτε. Ναι, αλλά δεν μπορεί το επίσημο κράτος να την επικροτεί και να προτρέπει σε αυτήν την κατεύθυνση. Διαφορετικά ακυρώνει τον εαυτό του.

Σύμφωνα με την αρμόδια να κρίνει γαλλική δικαιοσύνη ο Cantat εξέτισε την ποινή του, τον χρόνο δηλαδή που κρίθηκε αναγκαίος ώστε να επιτευχθούν τρία πράγματα: (α) να συνετιστεί ο ίδιος, (β) να παραδειγματιστούν τα μέλη της κοινωνίας προς αποφυγή τέλεσης αδικημάτων, και (γ) να αποκατασταθεί η τρωθείσα κοινωνική ειρήνη, να ικανοποιηθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα και η επιθυμία των οικείων του θύματος για τιμωρία του δράστη.

Ο Cantat πλέον δεν χρωστάει τίποτα και σε κανέναν. Τις ποινές τις επιβάλλει η δικαιοσύνη, όχι τα κρατικά όργανα εξ ιδίων. Και έρχονται τώρα να μας πουν ότι έπρεπε το Ελληνικό Φεστιβάλ να ακυρώσει μια παράσταση επειδή συμμετέχει σε αυτήν ένας πρώην κατάδικος. Έξω φασίστες!

Για να καταλάβετε δε το επίπεδο των διαφόρων κομματικών παιδιών που έχουν διοριστεί σε αυτές τις καίριες θέσεις, η κ. Στρατηγάκη μας ενημερώνει ότι σε αντίθεση με τους τόνους χαρτιού που δαπάνησαν αναλύοντας το θέμα φιλόλογοι, φιλόσοφοι και κοινωνιολόγοι η Αντιγόνη ήταν απλά … φεμινίστρια! Μάλιστα! Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων έψαξε και βρήκε το τέλειο επιχείρημα. Δεν μπορεί να τραγουδάει ο Cantat σε παράσταση με στοιχεία από την Αντιγόνη, διότι η Αντιγόνη λέει είναι «σύμβολο αντίστασης απέναντι στην ανδρική εξουσία». Τόσο μονολιθικά και μονοσήμαντα. Ο Σοφοκλής ήταν σουφραζέτα και ήθελε να καταγγείλει την εξουσία των ανδρών!

Την κάθε εξουσία καταγγέλλει η Αντιγόνη κ. Στρατηγάκη! Όχι την ανδρική! Την όποια εξουσία υπερβαίνει τον εαυτό της! Αλλά αν είχατε διαβάσει δυο-τρία βιβλία δε θα γράφατε τέτοιες κοτσάνες ολκής και μάλιστα με στόμφο αρχιερέα. Ντροπή σας να ξαναδικάζετε και να λιντσάρετε έναν άνθρωπο ex cathedra για ένα αδίκημα για το οποίο έχει δικαστεί και τιμωρηθεί. Λαϊκίζετε με την γνωστή ΠΑΣΟΚική ψευδο-ευαισθησία. Αίσχος!

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ maga.gr ΤΗΝ 06/07/2011

Είστε σκέτο παρακράτος!

Διάβασα κι εγώ τη συγκλονιστική μαρτυρία του θεατρικού συγγραφέα Μάνου Λαμπράκη, την οποία μπορείτε να βρείτε εδώ.

Δεν είναι πρωτάκουστο, αντιθέτως είναι από τα πάμπολλα «μεμονωμένα περιστατικά» παράνομης βίας, αυθαιρεσίας και αυταρχισμού της αστυνομίας. Επιβιώνουν τα … σταγονίδια άραγε; Όχι. Δεν είναι αυτό. Είναι πολιτικές επιλογές των κυβερνώντων αυτά. Είναι πολιτική απόφαση, και μάλιστα διαχρονική, η ατιμωρησία των αστυνομικών. Είναι διατεταγμένη σε υπηρεσία όταν τους αμολάνε σε δρόμους και πλατείες κι όποιον πάρει ο χάρος. Η ευθύνη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είναι κοινή (δεν συζητούμε για το βρωμερό ΛΑΟΣ που ζει αγκαλιά με το παρακράτος). Θυμίζω ότι όταν ανέλαβε η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο του 2010, στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή οι νεοδιορισθέντες υπουργοί έσπευσαν να δώσουν τα δείγματα. Είπαν ότι δεν αμφισβητούν κάποια καλά που έκαναν οι κυβερνήσεις Καραμανλή, όπως π.χ. … την ομάδα ΔΕΛΤΑ. Μάλιστα! Αυτό βρήκαν να επαινέσουν.

Για να γυρίσω στο περιστατικό με τον κ. Λαμπράκη: απρόκλητη έμπρακτη εξύβριση, απειλή, προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας, φθορά ξένης ιδιοκτησίας, παράβαση καθήκοντος, υπεξαίρεση εν υπηρεσία, κατάχρηση εξουσίας (μάλλον σε απόπειρα). Αυτή είναι η κωδικοποίηση της συμπεριφοράς των εντεταλμένων να υπηρετούν την κοινωνία και να διασφαλίζουν την ασφάλεια, την τάξη και την τήρηση του νόμου.

Ταυτόχρονα πρέπει να σταθούμε στο γεγονός ότι η υποψία και μόνο των αστυνομικών ότι μπορεί ο σεξουαλικός προσανατολισμός του θύματός τους να είναι διαφορετικός από τον δικό τους, επιτείνει αυτές τις εξυβριστικές και προσβλητικές φράσεις και πράξεις. Τα κρατικά όργανα έχουν εγκολπωθεί και εμπεδώσει την ομοφοβία και το σεξισμό σε τέτοιο βαθμό που απορεί κανείς μήπως είναι κομμάτι της εκπαίδευσής τους!

Το συγκλονιστικότερο, όμως, κατ’ εμέ (και με κάθε σεβασμό ας μου το συγχωρήσει ο κ. Λαμπράκης) είναι η καταστροφή του βιβλίου ποιημάτων του Γιώργου Σεφέρη. Όχι γιατί είναι υπέρτερο έννομο αγαθό από την ψυχική υγεία, την τιμή και την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου. Αλλά γιατί δείχνει την λεπτή κόκκινη γραμμή που συνδέει τους Χίτες, τους Σουρλάδες, την συμμορία της καρφίτσας, τους ΕΣΑτζήδες και τα σημερινά καθάρματα. Πάντα το ελεεινό παρακράτος της ακροδεξιάς με το χωροφυλακίστικο μυαλό του, πάντα κυνηγούσε, πάντα φοβόταν τους πραγματικούς ποιητές.

Και πώς να μην σκίσει ο μπάτσος τον Σεφέρη όταν ο μέγας αυτός ποιητής του φωνάζει μέσα από το χαρτί και το μελάνι: «Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνική επιταγή» (Δήλωση του Γιώργου Σεφέρη κατά της Δικτατορίας – 28 Μαρτίου 1969).

Πρόσφατα ο κ. Στέφανος Μάνος έγραψε εδώ στο maga.gr: «Για κάθε μια κρατική υπηρεσία και για κάθε μια κρατική δαπάνη πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα: Μπορούμε για τα επόμενα τρία χρόνια να ζήσουμε χωρίς αυτή την υπηρεσία ή χωρίς αυτή την δαπάνη; Αν η απάντηση είναι ναι πρέπει αμέσως να καταργήσουμε τη σχετική υπηρεσία ή τη δαπάνη».

Κύριε Μάνο, εγώ πιστεύω ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς ΜΑΤ, χωρίς ομάδα ΔΕΛΤΑ, χωρίς ομάδα ΔΙΑΣ και με αποστρατικοποιημένη αστυνομία.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ maga.gr ΤΗΝ 01/07/2011

Μυστικά και ψέμματα

Μια κουβέντα που μου είπε η φίλη μου η Βίβιαν σήμερα με έκανε να σκεφτώ σοβαρά ότι πρέπει να λέμε αυτό που πιστεύουμε ακόμη κι αν έτσι ίσως στενοχωρήσουμε ανθρώπους που αγαπάμε πολύ. Έτσι, αποφάσισα να γράψω σήμερα κάποια πράγματα που ξέρω ότι δεν θα αρέσουν σε πολλούς αριστερούς φίλους μου. Υπάρχουν όμως κάποιες αλήθειες που η Αριστερά αρνείται να δει. Κι αυτό, η άρνηση δηλ. της πραγματικότητας, είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της κριτικής σκέψης και, τελικά, του μαρξισμού.

Η κρίση της ελληνικής οικονομίας δεν είναι παρά μόνο δευτερευόντως κρίση χρέους. Η κρίση πηγάζει από τα θεμέλια της παραγωγικής διαδικασίας: Η συγκλονιστική κάμψη των κερδών οφείλεται στο σχετικό κορεσμό της αγοράς των προϊόντων, στην επιβράδυνση έως και τη στασιμότητα του ρυθμού αύξησης της παραγωγικότητας, στον γιγαντισμό του κράτους-επιχειρηματία (πρόκειται για τερατογένεση) και τον λαϊκισμό των κυβερνώντων. Αυτοί οι παράγοντες οδήγησαν στην προοδευτική αύξηση του κόστους και των τιμών. Εκεί όμως οδηγεί και η ανάπτυξη μονοπωλιακών και ολιγοπωλιακών μορφών στην οικονομία οι οποίες εμποδίζουν το πέρασμα κεφαλαίων από τον ένα κλάδο στον άλλο.

Ταυτόχρονα ορισμένα φορολογικά μέτρα του κράτους διαχρονικά τσακίζουν την οικονομία, ενώ ο προϋπολογισμός παίρνει όλο και περισσότερους πόρους από την οικονομία για να τους χρησιμοποιήσει το κράτος για δικούς του σκοπούς (όχι απαραίτητα πράγματι κοινωφελείς) αφαιρώντας τους έτσι από την κατανάλωση και τις ενδεχόμενες επενδύσεις. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι παραγωγικές επενδύσεις είναι αυτές που μπορούν να καταπολεμήσουν μακροπρόθεσμα τον πληθωρισμό, προκαλώντας την αύξηση της προσφοράς. Ούτε πρέπει να υποτιμούμε βέβαια το ρόλο της κρατικής πολιτικής στη δημιουργία του ισοζυγίου ανάμεσα στη ροή χρήματος και εισοδημάτων και στη ροή εμπορευμάτων και υπηρεσιών, που είναι η ουσία του πληθωρισμού και της αύξησης τιμών (τεράστιο έλλειμμα του πραγματικού προϋπολογισμού, ελλειμματική διαχείριση του δημόσιου τομέα κλπ.).

Έτσι ανάγεται σε κεντρικό πρόβλημα (όπως συμβαίνει σήμερα) το ζήτημα των δημόσιων οικονομικών (ελλείμματα, ισοζύγια κλπ.): Η σταθεροποίηση και μείωση του ελλείμματος δεν έγινε όταν έπρεπε με μέτρα ήπια και βραχυχρόνια, και γίνεται τώρα με ανάλγητα τριτοκοσμικά μέτρα που πέφτουν σαν τσεκούρια στα κεφάλια μας και μάλιστα κάτω από τις ισχυρές πιέσεις ξένων ξυλοκόπων.

Ο εξωτερικός δανεισμός και το έλλειμμα δεν είναι βέβαια ελληνικές ιδιομορφίες. Έτσι κινείται όλος ο πλανήτης. Εκείνα που μας “σκοτώνουν” είναι άλλα: Ο διαρθρωτικά πληθωριστικός χαρακτήρας της ελληνικής οικονομίας, όπου το κόστος τείνει να θεωρείται δεδομένο και η επίτευξη των κερδών και της χρηματοδότησης με την αύξηση των τιμών αυτονόητη. Και αυτό δεν άφορα μόνο τη μονοπωλιακή δομή ορισμένων κλάδων αλλά και την κατοχύρωση, με μη οικονομικά μέσα, προνομίων, αποκλειστικοτήτων, «κεκτημένων» δικαιωμάτων κλπ. σε μεγάλη κλίμακα στην ελληνική κοινωνία. Επίσης, ένα κράτος εκπληκτικά αδύναμο ως ανύπαρκτο σε ό,τι άφορα στις ρυθμιστικές και αναπτυξιακές του δραστηριότητες: τη ρύθμιση συγκοινωνίας, την περιφερειακή ανάπτυξη, την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, την τήρηση της τάξης, την καθαριότητα, τον έλεγχο τιμών και ανταγωνισμού, την πάταξη της διαφθοράς. Σε όλα αυτά το κράτος είναι εντελώς αναξιόπιστο και περίπου απόλυτα αφερέγγυο. Είναι όμως πληθωρικό, ανακατεύεται σε όλα, συντηρεί στρατιές υπαλλήλων και πορεύεται αναπαυτικά όχι στην παραγωγή έργου αλλά στην κατανάλωση των κονδυλίων. Με άλλες λέξεις, στην Ελλάδα παρατηρείται ένας περίεργος συνδυασμός που παντρεύει την αύξηση των μέσων με τη μείωση ποσότητας και την καταβαράθρωση της ποιότητας των αποτελεσμάτων.

Ίσως τώρα με την κρίση να ανοίγει μια νέα φάση. Σίγουρα πάντως υπάρχει εναλλακτική λύση στο αναποτελεσματικό Μνημόνιο και το εγκληματικό μεσοπρόθεσμο. Η γραμμή του ΔΝΤ (πλήρης παραμερισμός του κράτους, ανεργία, οικονομική ύφεση) δεν οδηγεί πουθενά. Η αλλαγή πλεύσης έχει βέβαια ένα προαπαιτούμενο: να αποφασίσουμε ποιος και πώς θα πληρώσει τα σπασμένα. Να μην πληρώσει κανείς, δεν γίνεται. Ούτε μπορεί βέβαια να συνεχισθεί η σημερινή κατάσταση. Και σίγουρα η όποια εναλλακτική λύση προφανώς θα περιλαμβάνει ορισμένα μέτρα αυστηρά και αντιδημοτικά που να σταθεροποιούν την οικονομία και να ανοίγουν τις δυνατότητες νέων επιλογών. Η διαφορά θα βρίσκεται ακριβώς στο ποιος θα φέρει το βάρος.

Τελικά, για να αλλάξει πορεία η χώρα δεν αρκεί η αγανάκτηση. Χρειάζεται αλλαγή. Αλλαγή αξιών, αισθητικής, στόχων. Χρειάζεται ακόμη να αλλάξει και η Αριστερά (η Δεξιά με το χωροφυλακίστικο μυαλό της είναι beyond therapy). Η Αριστερά πρέπει να ξεμπερδεύει με τον αχαλίνωτο κρατισμό. Κοινωφελές δεν είναι το κρατικό. Ο Έλληνας πολίτης έχει φθάσει στα όρια ανοχής του απέναντι στην ανικανότητα και την παχυδερμία του δημόσιου βροντόσαυρου. Ας τον αφουγκραστούμε.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ maga.gr ΣΤΙΣ 26/06/2011

Κίνησε ο Εβραίος για το JFK κι ήταν ημέρα Σάββατο!

Δεν είμαι αντισημίτης, ο τίτλος είναι αστείο! Και τώρα, μπορούμε να αρχίσουμε!

Το θέμα γνωστό: ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ κ. Dominique Strauss-Kahn (ή DSK) συνελήφθη στην Νέα Υόρκη μετά από καταγγελία 32χρονης καμαριέρας του ξενοδοχείου όπου διέμενε ότι απεπειράθη να την βιάσει.

Τα σχόλιά μου δεν αφορούν το περιστατικό καθ’ αυτό αλλά τη δημόσια συζήτηση για αυτό. Υπάρχουν δύο πιθανότητες. Είτε η καμαριέρα λέει την αλήθεια είτε όχι. Θα μας απαντήσει η αμερικανική δικαιοσύνη.

Αν η κοπέλα λέει αλήθεια, τότε μιλάμε για ένα θύμα βιασμού το οποίο κανείς δεν αντιμετώπισε με τον δέοντα σεβασμό.

Αν η κοπέλα λέει ψέματα, τότε μιλάμε για ένα θύμα συκοφαντικής δυσφήμησης και ψευδούς καταμήνυσης τον οποίο επίσης κανείς δεν σεβάστηκε αφού μάλλον για τον DSK δεν ισχύει το τεκμήριο αθωότητας.

Στην Γαλλία, που οι άνθρωποι είναι λίγο πιο σοβαροί, η συζήτηση αφορά τις πολιτικές επιπτώσεις του γεγονότος και την επιρροή του στο εσωτερικό των Γάλλων σοσιαλιστών αλλά και στην κούρσα για τις επόμενες προεδρικές εκλογές.

Στην Ελλάδα πάλι, η γελοιότητα σε όλο της το μεγαλείο. Οι Έλληνες έχουν απωθημένο με το ΔΝΤ (και δικαιολογημένα) με αποτέλεσμα να μιλάει το θυμικό.

Άλλοι συγχαίρουν την καμαριέρα που είχε το θάρρος να καταγγείλει τον DSK και λένε «σκέψου πόσες ακόμη θα έχει κουτουπώσει». Οι ίδιοι που μας έλεγαν – και σωστά – ότι οι κατηγορούμενοι (πχ της 17Ν) είναι αθώοι μέχρις αποδείξεως του εναντίου.

Άλλοι μιλούν για «. παράδοση των Ευρωπαίων σοσιαλιστών» συνδέοντας ανιστόρητα και εντελώς ασόβαρα τον DSK με τον Mitterrand και τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Άλλοι χαίρονται την πτώση των ισχυρών στο πνεύμα του sic transit gloria mundi – όπως η Φλώρα στους Δύο Ξένους που δήλωνε «βλέπω τη Λάμψη του Φώσκολου γιατί δείχνει να βασανίζονται οι πλούσιοι και πολύ το χαίρομαι» – ξεχνώντας ότι υπάρχει ένα τραγικό θύμα στην υπόθεση (είτε η κοπέλα είτε ο DSK).

Άλλοι σπεκουλάρουν με στόχο την ιδεολογική από-νομιμοποίηση του ΔΝΤ («βιαστής λαών και ανθρώπων») και πανηγυρίζουν, μη σκεπτόμενοι ότι η ηθική αγνότητα δεν έχει ειδικό βάρος στον καπιταλισμό και τις αγορές του. Εξάλλου, ο Clinton δεν είχε πρόβλημα να κάνει βομβαρδισμούς και μετά τη Μόνικα.

Υ.Γ. 1: Στην Νέα Υόρκη συνελήφθη ο DSK, όχι στην Αβάνα. Αμερικανοί μπάτσοι και δικαστές τον τραβολογάνε, όχι οι Τουπαμάρος. Ηρεμήστε σύντροφοι. Δεν είναι επανάσταση. Είναι ο καπιταλισμός που δουλεύει.

Υ.Γ. 2: Για να συνωμοσιολογήσω κι εγώ, να πώς τα σκοτεινά και παντοδύναμα κέντρα εξουσίας εμποδίζουν να εκλεγεί Εβραίος πρόεδρος στη Γαλλία. Και μετά λέτε ότι οι Εβραίοι κυβερνούν τον κόσμο!

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ maga.gr ΣΤΙΣ 16/05/2011

Ένα μήνα μετά

Το κατωτέρω κείμενο γράφτηκε στις 14 Απριλίου 2011 αμέσως μετά την ομιλία του Προέδρου Ομπάμα για το δημόσιο χρέος. Με την προ ημερών άτακτη υποχώρηση των Ρεπουμπλικανών, επαληθεύθηκε.

Στην χθεσινή του ομιλία για την αντιμετώπιση του αυξανόμενου δημόσιου χρέους των ΗΠΑ, που ουσιαστικά αποτελεί και την πρώτη του καθαρά προεκλογική εμφάνιση, ο Μπαράκ Ομπάμα προσπαθήσει να πείσει τους συμπολίτες του ότι η κυβέρνηση είναι εδώ για το καλό τους - κάτι όχι και τόσο αυτονόητο στους αντι-κρατιστές (αν και πατριώτες) Αμερικανούς. Ο Ομπάμα έκανε ίσως την καλύτερη ομιλία του τον τελευταίο καιρό υπερασπιζόμενος ένα προοδευτικό - φιλελεύθερο κυβερνητικό πρόγραμμα (φιλελεύθερο με την έννοια που έχει ο όρος στην Αμερική, ήτοι κοινωνικά ευαισθητοποιημένο και ριζοσπαστικό).

Ο Ομπάμα επέλεξε να υπερασπιστεί δημοσίως τις πιο "αριστερές" (κεντροαριστερές με δικούς μας όρους) πλευρές της πλατφόρμας των Δημοκρατικών. Υπερασπίστηκε το κράτος πρόνοιας και ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο για τις ΗΠΑ, αναγνωρίζοντας παράλληλα την ανάγκη μείωσης του ελλείμματος κυρίως μέσω μείωσης των στρατιωτικών δαπανών και αύξησης της φορολογίας των ευκατάστατων στρωμάτων, αν και αναφέρθηκε και σε γενικότερες περικοπές (επιδομάτων, φοροαπαλλαγών, κλπ.).

Ταυτόχρονα σφυροκόπησε άγρια τους Ρεπουμπλικανούς, που για να είμαστε ειλικρινείς ξεπέρασαν τον εαυτό τους φέτος προτείνοντας ένα σχέδιο μείωσης του ελλείμματος που περιλάμβανε ... ένα τρισεκατομμύριο δολάρια φοροαπαλλαγές και φοροεκπτώσεις για εκατομμυριούχους και δισεκατομμυριούχος (μερίσματα μετοχών, χρηματιστικές συναλλαγές κλπ).

Ο Ομπάμα ήταν ξεκάθαρα επιθετικός προς τους Ρεπουμπλικανούς (σε αντίθεση με το κλίμα συναίνεσης που υποτίθεται είχε δημιουργηθεί για να ξεπεραστεί το επαπειλούμενο government shutdown) και έδωσε το σύνθημα για μια έντονη προεκλογική κούρσα μέχρι το 2012. Ορισμένοι μάλιστα αναλυτές εκτιμούν ότι η ανάδειξη των μη δημοφιλών πλευρών του Ρεπουμπλικανικού προγράμματος σε πρώτο πλάνο από τον superstar Ομπάμα, αν έχει αντίκρισμα στις δημοσκοπήσεις, μπορεί ακόμη και να πιέσει Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές και αντιπροσώπους (ειδικά αμφιταλαντευόμενων εκλογικών περιφερειών) να μην στηρίξουν το σχέδιο προϋπολογισμού του κόμματός τους διευκολύνοντας έτσι τρομερά τον Πρόεδρο.

Μάλιστα, ο Ομπάμα φάνηκε αρκετά θαρραλέος ως προς το εξής: Θεωρητικά είναι αναγκαίο γι' αυτόν να βρει έναν τρόπο συμβιβασμού με τους Ρεπουμπλικανούς ώστε να ψηφιστεί ο προϋπολογισμός. Εν τούτοις, στο λόγο του υπερασπίστηκε με πάθος τις προοδευτικές θέσεις των Δημοκρατικών για δύο θέματα που αποτελούν "κόκκινο πανί" (αλλιώς dealbreakers) για τους Ρεπουμπλικάνους. Το ένα θέμα είναι οι φόροι και το άλλο το Medicare (Δημόσιο Ταμείο Ιατροφαρμακευτικής Περίθαλψης). Ο Ομπάμα υποσχέθηκε να στηρίξει την δημόσια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και να μην επιτρέψει στους Ρεπουμπλικανούς να την παραδώσουν βορά στις ορέξεις των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών.

Όσο για τους φόρους, χαρακτηριστική είναι η δήλωσή του : "Οι Ρεπουμπλικανοί θέλουν να δώσουν σε ανθρώπους σαν εμένα 200.000 δολάρια φοροαπαλλαγές ζητώντας από 33 ηλικιωμένους να πληρώσουν 6.000 δολάρια ο καθένας παραπάνω για υγειονομική περίθαλψη. Αυτό είναι λάθος και δεν θα συμβεί όσο είμαι Πρόεδρος".

Ίσως ο Ομπάμα δυσχέρανε την επίτευξη συμφωνίας με τους Ρεπουμπλικανούς αλλά συσπείρωσε τρομερά το κόμμα του και "κέρδισε" πόντους στα πλειοψηφικά στρώματα που έτσι κι αλλιώς τον ανέδειξαν στην προεδρία. Τζογάρει και πόνταρε στο " η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση". Οψόμεθα..

Ποιο είναι το πρόβλημά σου?

Πολύ καιρό σκέφτομαι το εξής: κάθε ζήτημα έχει έναν πυρήνα, μία «καρδιά». Είναι αυτό που λέμε «η ρίζα του προβλήματος». Τείνουμε μονίμως να ασχολούμαστε με πλευρές ή εκφάνσεις των ζητημάτων κι όχι με τον πυρήνα τους.

Απαντήσεις για όλα δεν έχω (ούτε υπάρχουν νομίζω – αν υπήρχαν δεν θα’ χε πλάκα η ζωή). Προσπαθώ όμως να εντοπίσω τα προβλήματα. Γιατί αν δεν συμφωνήσουμε ποιο είναι το πρόβλημα, δεν πρόκειται να πάμε πουθενά. Ενδεικτικά και μη περιοριστικά:

Το πρόβλημα της χώρας είναι ότι δεν έχει ούτε σοβαρούς αστούς ούτε σοβαρούς εργάτες.

Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι ότι δεν πιστεύει την πολιτική που καλείται να εφαρμόσει – βασικά δεν πιστεύει σε καμία πολιτική, γιατί δεν είναι ιδεών ή ταξικό αλλά κόμμα πολλών ατομικών συμφερόντων.

Το πρόβλημα της ΝΔ είναι ότι ο κ. Σαμαράς μοιάζει μπακάλης που του ανατέθηκε η διοίκηση της General Motors – και αποφάσισε να κάνει την General Motors μπακάλικο (με εκπρόσωπο Τύπου τον δίδυμο αδερφό του Γιώργου Ταμπάκη).

Το πρόβλημα του ΛΑΟΣ είναι ότι δεν μπορείς να πείσεις για σοβαρό κόμμα με team τον Άδωνι, τον Αλέκο Χρυσανθακόπουλο και τον Βαΐτση Αποστολάτο.

Το πρόβλημα του ΚΚΕ είναι ότι πατάει γκάζι ξεχνώντας το μοχλό στην όπισθεν.

Το πρόβλημα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι θέλει να υποδύεται στο σήμερα το ΠΑΣΟΚ του 1974, χωρίς να υπάρχει στην Ελλάδα η αντίστοιχη γενιά για να ακολουθήσει.

Το πρόβλημα της Δημοκρατικής Αριστεράς είναι ότι η σοβαρότητα δεν αρκεί.

Το πρόβλημα της Δημοκρατικής Συμμαχίας είναι ότι σε καιρούς διάλυσης η «ανανέωση» καταντά ένα προϊόν χωρίς προστιθέμενη αξία – υπάρχει υπερπροσφορά και μικρή ζήτηση.

Το πρόβλημα των φιλελεύθερων είναι ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει Margaret Thatcher – μόνο κάτι ανθυπο-John Major.

Το πρόβλημα των αριστεριστών είναι ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει επαναστατικό υποκείμενο – μόνο χιλιαστές της επανάστασης που (μάλλον) θα έρθει από μόνη της.

Το πρόβλημα των αγράμματων και ημι-εγγράμματων είναι ότι ο μεγάλος αριθμός τους δεν τους σώζει από τη γελοιότητα.

Το πρόβλημα των μεταναστών είναι ότι ως κοινωνία τους αντιμετωπίζουμε όπως αντιμετώπιζαν συλλογικά οι Γερμανοί τους Εβραίους το 1936: μπορεί να μην ήταν όλοι οι Γερμανοί ναζί αλλά κανείς δεν ήθελε τον Εβραίο σπίτι του.

Το πρόβλημα των δημοσιογράφων είναι ότι έχουν ανάγκη να βγάλουν μεροκάματο με αποτέλεσμα να μην μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους.

Το πρόβλημα των αντι-μνημονιακών είναι ότι δεν θέλουν να προτείνουν ένα σοβαρό εναλλακτικό σχέδιο (λέω «δεν θέλουν» γιατί αν δεν μπορούν είναι απλά ανίκανοι γκρινιάρηδες).

Το πρόβλημα των φιλο-μνημονιακών είναι ότι ξέρουν πως αν ο Παπανδρέου έκανε το μνημόνιο πρόγραμμα και πήγαινε σε εκλογές, θα τις έχανε.

Το πρόβλημα των Ολυμπιακών είναι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Το πρόβλημα των Παναθηναϊκών είναι το ποδόσφαιρο.

Το πρόβλημα των ΗΠΑ είναι ο εξωτερικός δανεισμός – hang on brothers! We’ve been there time and time again!

Το πρόβλημα της Κίνας είναι ότι κάποια στιγμή οι πολίτες της μπορεί να καταλάβουν τον Μαρξ.

Το πρόβλημα του πλανήτη είναι ότι ψαρώσαμε συλλογικά στο ψευδεπίγραφο δίλημμα ελευθερία ή ισότητα.

Το δικό μου το πρόβλημα είναι ότι ζω σε μια χώρα γεμάτη αγένεια, χυδαιότητα, λαϊκισμό, συντηρητισμό και έλλειψη κουλτούρας.

Αλλά το δικό μου πρόβλημα λύνεται εύκολα. Με τα υπόλοιπα τι γίνεται?

ΤΟ ΑΝΩΤΕΡΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ maga.gr

Περί ανέμων και υδάτων

Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα στο Βερολίνο (να πάτε στο Prater Garten της Kastanienallee, στο μπαρ Die Tagung, στο Provencal στις όχθες του Spree και στο λόφο του Kreuzberg με τον καταρράκτη και τις όμορφες osteria), επέστρεψα και βρέθηκα αντιμέτωπος με τόσα πολλά και ετερόκλητα πράγματα, που κόντεψα να πάθω tilt. Έχουμε και λέμε (εντελώς επιγραμματικά):

1. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης έβρισε στη Βουλή τον βουλευτή του ΛΑΟΣ κ. Κοραντή. Η εξύβριση είναι αποδοκιμαστέα, είναι άλλωστε και ποινικό αδίκημα. Εάν όμως ο κ. Μεϊμαράκης είναι πράγματι αθώος και νιώθει ότι προσπαθούν να τον εμπλέξουν σε παρανομίες, τότε νομίζω ότι η δικαιολογημένη αγανάκτησή του είναι λόγος άρσης του αξιοποίνου (όπως λέμε στα νομικά). Με άλλα λόγια, το εάν είναι δικαιολογημένος ή όχι ο κ. Μεϊμαράκης εξαρτάται από τα πραγματικά περιστατικά. Το να λέει κάποιος γενικά και αόριστα “οι πολιτικοί δεν πρέπει να βρίζουν” είναι εντελώς σεμνοτυφικό και υποκριτικό.

2. Πέθανε ο Θανάσης Βέγγος, όπως και ο Λάκης Σάντας. Χωρίς λόγια.

3. Είδα κι εγώ αποσπάσματα από το γάμο του πρίγκηπα William. Μια χαρά είναι το παραμύθι και οι γκρινιάρηδες να κλείσουν την τηλεόραση. Η βασιλεία στην Αγγλία είναι αποτέλεσμα ιστορικών και κοινωνικών διεργασιών και όσοι την αντιμετωπίζουν σαν δήθεν “απομεινάρι” είναι ανιστόρητοι που προσπαθούν να εξηγήσουν την αγγλική κοινωνία με τα υλικά της ελληνικής πραγματικότητας.

4. Είναι εντελώς εκπληκτικό το μέγεθος της γελοιότητας του ΚΚΕ. Αφού κατήγγειλε τον βασιλικό γάμο (sic), μετά κατήγγειλε και το twitter. Μπρεζνιεφικά απολιθώματα το ίδιο βαλσαμωμένα όσο κι ο Λένιν. Παρεμπιπτόντως είναι για κλάματα και όσοι κράζουν την Αλέκα που έχει iphone. Φτηνοί λαϊκισμοί όσων παίζουν τις κυρά-Κατίνες του διαδικτύου.

5. Πολύ καλά κάνουν οι πρώην βουλευτές και ζητούν αναδρομικά, εάν τα δικαιούνται με βάση το νόμο. Υπάρχουν χιλιάδες μισθωτοί του δημοσίου που κάνουν αγωγές και παίρνουν αναδρομικά με δικαστικές αποφάσεις. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι πρώην βουλευτές πρέπει να τα χαρίσουν στο Δημόσιο. Δηλαδή όποιος έκανε ένα φεγγάρι βουλευτής χάνει το δικαίωμα για δικαστική προστασία? Τι αλτσαντιριώτικες βλακείες είναι αυτά?

6. Το περιοδικό Der Spiegel αποκάλυψε μια μυστική συνάντηση Ευρωπαίων αξιωματούχων στο Λουξεμβούργο όπου υποτίθεται συζητήθηκε το ενδεχόμενο να βγει η Ελλάδα από το ευρώ. Η κυβέρνηση το διέψευσε (όχι την συνάντηση, το ενδεχόμενο εξόδου). Οι διαψεύσεις της κυβέρνησης έχουν τραυματισμένη αξιοπιστία λόγω κακού παρελθόντος. Πρέπει να γίνονται όμως κατά συνθήκη δεκτές. Το παιχνίδι με τα δημοσιεύματα και τα spreads είναι πολύ βρώμικο και κάποιοι βγάζουν λεφτά στην πλάτη μας. Η αντιπολίτευση είναι εντελώς ασόβαρη (αυτός ο εκπρόσωπος της ΝΔ είναι τελείως βαβουροπατάτα). Ο e-lawyer έχει δίκιο: Να τους κυνηγήσουμε!

Αυτά προς το παρόν. Α, και το βασικότερο: Πήγα στην Κάρμεν της ΕΛΣ και ελάφρυνε η ψυχή μου. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα!